Εντυπωσιακές εικόνες από το λιμάνι των Καμαρών της Σίφνου.
Το λιμάνι είναι πολύ όμορφο καθώς ψηλά βουνά κατεβαίνουν απότομα και από τις δύο πλευρές και στην κορυφογραμμή στέκουν τα καστρομονάστερα του Αγίου Συμεού και του Προφήτη Ηλία του Τρουλακιού.
Όμως, το λιμάνι είναι μικρό και δεν μπορεί, πια, να καλύψει τις αυξανόμενες ανάγκες του νησιού. Το λιμάνι, όπως είναι σήμερα, κατασκευάστηκε το 1989 χάρη στην γενναία επιχορήγηση του μεγάλου ευεργέτη Νικόλαου ΒερνίκουΕυγενίδη. Από τότε πέρασαν τριάντα πέντε χρόνια και η κίνηση κατά τους καλοκαιρινούς μήνες έχει εκτοξευτεί. Εδώ βλέπουμε δύο πλοία να είναι δεμένα στο λιμάνι.
Στην τρίτη θέση, απέναντι από το «ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ», δένουν το «ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ», το «ΑΝΕΜΟΣ», το «ΑΡΤΕΜΙΣ», το “CHAMPION JET 2” και τα άλλα πλοία που κατά καιρούς προσεγγίζουν το λιμάνι αυτό. Σε εσωτερική θέση, δίπλα στο «ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ» δένουν τα μικρά ταχύπλοα, όπως το “SUPER JET” και το “SUPER JET 2”.
Το πλοίο που είναι δεμένο στο κεφαλόσκαλο είναι το «ΕΚΟ 2», από τα καλύτερα πλοία μεταφοράς καυσίμων της νεότερης γενιάς. Στην άλλη θέση, στο κεφαλόσκαλο του μόλου, βλέπουμε το «ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ», ένα ιστορικό πλοίο ανοιχτού τύπου που μεταφέρει μπουκάλες υγραερίου στα νησιά. Για το πλοίο αυτό είχε γράψει ο Γιώργος Γκιβίσης σε ανάρτησή του στο www.shipfriends.gr https://www.shipfriends.gr/forum/topi... Σύμφωνα λοιπόν με στοιχεία που αναφέρονται στο shipspotting, το πλοίο κατασκευάστηκε στην χώρα μας το 1978 στο ναυπηγείο Alsa Shipyard, με πρώτο του όνομα το RUBAT TRUST. Μετονομάστηκε σε FARAZAN τον Ιανουάριο του 1980 και σε RADIGH BAY 4 τον Σεπτέμβριο του 1981, όνομα που είχε μέχρι τον Ιούλιο του 1997.
Με αυτά τα στοιχεία, θεωρώ πως μπορούμε βάσιμα να "υποθέσουμε" ότι το πλοίο ναυπηγήθηκε για λογαριασμό κάποιας εταιρείας του εξωτερικού, πιθανότατα από την Σαουδική Αραβία, και βέβαια ότι ταξίδευε σε εκείνα τα μέρη πριν επιστρέψει και πάλι στην Ελλάδα το 1997. Το ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ κατασκευάστηκε στο ναυπηγείο Παπαστεφάνου στο Πέραμα (δίπλα στο σημερινό Σπανοπουλου) από την εταιρεία ΑΛΣΑ του κ. Ιωσήφ Σαβιολάκη και ανήκε στον Ιωάννη Λάτση”.